Kategorie: Polityka i związki zawodowe

PRZEWIDYWANE POROZUMIENIA

Porozumienia przewidywa­ły między innymi: podniesienie SMIG o 37,9 proc., wzrost płac o 10—13 proc., zniesienie stref płacowych, sukcesywne wprowadzenie 40-godzinnego tygodnia pracy bez obniżki płac, zmianę układów zbio­rowych, rozszerzenie praw związkowych w przedsiębiorstwie. W tym względzie ustawa z 27 grudnia

SPRAWA BEZROBOCIA

Ze sprawą bezrobocia były również związane, nabrzmiewają­ce w latach sześćdziesiątych, problemy skrócenia czasu pracy w wy­miarze tygodniowym i obniżenia wieku emerytalnego — do 60 lat dla mężczyzn i 55 lat dla kobiet, oraz związkowe postulaty zmierzające do gospodarczego rozwoju kraju.Walka

MIMO FALI STRAJKÓW

Uznała ona, że mimo fali strajków i akcji ulicznych w maju i czerwcu 1968 r. nie było możliwości doprowadze­nia do zmiany systemu społeczno-ekonomicznego we Francji. Zda­niem CGT strajki miały w przeważającej mierze charakter ekonomi­czny, a lewica była wewnętrznie podzielona: w

CZAS TRWANIA STRAJKÓW

W latach 1959 1967 przęciętny czas trwania strajków zmniejszył się w porównaniu z latami 1919-1935 z 16,2 dnia roboczego do 1,28 Zmniejszyła się również średnia liczba uczestników strajków — z 1128 oiiob w latach 1959—1967 do 917 w latach 1968—1969

ORGANIZACYJNE I PROGRAMOWE ZRÓŻNICOWANIA

Organizacyjne i programowe zróżnicowanie francuskiego ruchu związkowego oraz różnorodność stanowisk w kwestiach metod i form ziałania utrudniają osiągnięcie jedności organicznej, odpowiadającej wspolnocie społeczno-ekonomicznych interesów mas pracujących. Organiczna jedność ruchu związkowego we Francji może być roz­patrywana jedynie w odległej perspektywie. Zależy

NIEZALEŻNOŚĆ ZWIĄZKÓW

Należą do nich: niezależność związków zawodowych od struktur władzy państwowej oraz dążenie central związkowych do zachowania tej niezależności; sprzeciw wobec prób włączenia związków zawodowych do systemu zarządzania przedsię- lorstwami pod kuratelą właścicieli; zdecydowana przewaga lewico­wej orientacji w ruchu związkowym, który

KONIECZNOŚĆ WSPÓŁDZIAŁANIA

Konieczność współdziałania po­szczególnych federacji związkowych wynika z procesów obiektyw­nych: z faktu koncentracji gospodarki i finansów oraz z ewolucji ka­pitalizmu państwowomonopolistycznego, polegającej na rosnącym in­terwencjonizmie państwa w stosunki pracy; z coraz większego upo­lityczniania się walki o cele socjalno-ekonomiczne; z potrzeby godze­nia

ZA ZWIĄZKOWĄ JEDNOŚCIĄ

Za związkową jednością działania najkonsekwentniej występowała CGT. Zerwana w maju 1968 r. jej współpraca z CFDT, została wznowiona na podstawie porozumienia zawartego 1 grudnia 1970 r. Porozumienie to, sformułowane konkretniej niż poprzednie, zalecało wspólne akcje w celu zrealizowania pięciu podstawowych

KOLEJNE POROZUMIENIE

Kolejne porozumienie CGT i CFDT, z 26 lipca 1974 r., wymienia­ło główne żądania socjalno-ekonomiczne dotyczące:  wzrostu  si­ły nabywczej ludzi pracy, walki z bezrobociem, skracania czasu pra­cy; precyzowało metody i środki wspólnego działania w organizowa­no niu akcji masowych; określało perspektywę pogłębienia

BRAK INNEGO POPRACIA

Nie uzyskała poparcia innych central inicjatywa XL Kon­gresu CGT, z listopada 1978 r., w sprawie utworzenia ogólnokrajo­wego E’.omitetu Jedności Działania związków zawodowych. Pogłębia­ły się rozbieżności między CGT a pozostałymi centralami związkowy­mi w ocenie kryzysu, w zakresie żądań wysuwanych przez związki